У артыкуле разглядаюцца асноўныя накірункі і мерапрыемствы палітыкі
царскага ўрада ў адносінах да шляхты Паўночна-Заходняга края пасля паўстання
1830–1831 года. Найбольш значнымі праявамі гэтай палітыкі сталі “разбор” шляхты,
яе высяленне ў іншыя мясцовыасці імперыі, абмежаванні яе саслоўных і маёмасных праў.
Аўтар падыходзіць да высновы, што ў выніку такой палітыкі становішча шляхецкага
саслоўя значна пагоршылася.